DJ I.F.U.: "У Беларусі больш любяць андэграўнд, такая асаблівасць краіны"

Пакуль клаберы чакаюць вынікаў галасавання BEST DJ, Еўрарадыё адправілася ў госці да лепшага ды-джэя Беларусі мінулых гадоў Аляксея Кутузава, вядомага як DJ I.F.U. Чытайце пра бадзянні па Еўропе, новыя музычныя стылі і беларускую клубную рэальнасць.

Міла: Лёша, ты двойчы лепшы ды-джэй Беларусі. Сядзець бы і атрымліваць асалоду ад прызнання. Але табе не сядзіцца і ты, ведаю, збіраешся ехаць у Брытанію вучыцца. Навошта?

I.F.U.: Ды-джэйства — гэта яшчэ не ўсе! Трэба і сваю музыку пачынаць рабіць, прычым на прафесійным узроўні. Я збіраюся паступіць у SAE institute у Лондане. Інстытут вельмі вядомы, адтуль выйшла шмат крутых прадзюсераў, нават гукааператар гурта Radiohead.

Міла: Ведаеш ужо сваіх будучых выкладчыкаў?

I.F.U.: Я яшчэ не пачаў навучацца. Адзінае, што я ведаю, гэта чаму мяне там будуць вучыць, і што я адназначна перайду на Макінтош.

Міла: ???

I.F.U.: Гэта ўмова інстытуту. Калі я паступаю, мне даюць Макінтош Мак Бук, адразу ўжо з усімі праграмамі — і усё, вучыся і працуй. Лічу, што гэта правільна, бо ўся мульцімедыа ў свеце робіцца на Макінтошах.

Міла: Якія яшчэ ўмовы ставіць інстытут? Можа, працаваць мусіш па спецыяльнасці?

I.F.U.: Не, яны наадварот не раяць працаваць падчас навучання, кажуць, курс вельмі інтэнсіўны.

Міла: І што будзеш рабіць? Наколькі я ведаю, у Лондане цяжка выжыць, калі не працуеш.

I.F.U.: Гэта пытанне... Але, я так думаю, можна дома займацца творчасцю, на гастролі калі-некалі ездзіць. Ці банальна пайду па выхадных працаваць бармэнам, каб былі якія грошы.

Міла: Хочаш сказаць, што лепшы ды-джэй Беларусі, паступіўшы ў такі прэстыжны універ, не будзе саромецца мыць кубкі і падаваць віскі якім-небудзь снобам?

I.F.U.: Зусім не! Я ўжо працаваў у Лондане бармэнам, гэта нармальна. Там умовы зусім іншыя, і мыць посуд не лічыцца чымсьці нізкім. Увогуле, снабізм — гэта пра Мінск. Там, у Лондане, ніякага снабізму няма.

Міла: Ты вельмі часта за мяжой. Як сябе там адчуваеш?

I.F.U.: Як дзе. Дзесці горш, чым у Беларусі, гэта факт. І рана ці поздна, усё адно цягне на радзіму.

Але ў мяне ёсць вопыт жыцця ў Брытаніі, там я сябе адчуваю як дома. Мне блізкі іх менталітэт, я цікаўлюся англійскім футболам.

А зімой я яшчэ адкрыў для сябе Бельгію і Швецыю. Вельмі ўразіла Бельгія, я быў у Генце — гэта горад-казка Ганса Хрысціяна Андэрсана, у мяне фотаапарат не выключаўся. Заўсёды цікава там, дзе яшчэ не быў.

Міла: Цікава, калі ёсць грошы і вольны час. Але наступае момант, калі хочацца самарэалізацыі і там. Як з гэтым?

I.F.U.: Хоць там я і турыст, але мяне калегі часта запрашалі выступіць як ды-джэя. Гэта вельмі прыемна. Я ўжо граў у Польшчы, Нямеччыне, Галандыі, Англіі.

Міла: Як табе еўрапейская публіка?

I.F.U.: Вельмі адрозніваецца ад беларускай. У нас клаберы занадта маладыя — ад 17 да 25 год. Яны тусуюцца на грошы бацькоў, ці дзяўчаты на грошы хлопцаў. А пасля асядаюць у сямейным жыцці і нікуды не ходзяць.
 
У Еўропе сітуацыя зусім іншая. Там людзі спачатку робяць сабе кар’еру і толькі пасля тусуюцца па клубах. Таму за мяжой ўвесь клубны рух падаецца больш дарослым і асэнсаваным.

Міла: Ты ведаеш шмат замежных ды-джэяў. Што яны прагназуюць у танцавальнай музыцы? Можа, мінімал хутка памрэ?

I.F.U.: Мінімал... Ай, гэта ўвогуле брыдкае слова. Мы ў Мінску называем яго “сухач”, тц тц тц.

Але не, мінімал не памрэ... Яго з’яўленне было абумоўлена тым, што ўсе музычныя стылі ў нейкі момант сталі вельмі цяжкімі па гучанні. Калі прыйшоў пік гэтай цяжкасці, тэхна пераўтварылася ў хард-кор, драм-энд-бас у цяжкі брэйк-кор і хард-драм-энд-бас, а хауз стаў “каўбасой”. Усе зразумелі, што трэба знізіць абароты і ўсе гэта мінімалізаваць.

Таму музыка і стала больш сексуальнай, зноў з’явілася музыкальнаць, дзяўчаты вярнуліся на тэхна-вечарыны. Мінімал не памрэ, адзінае, можа, праз некалькі год зноў пацяжэе ці муціруе ў што-небудзь новае.

Міла: Мо з’явіліся якія новыя стылі апошнім часам?

I.F.U.: Так, навінкі ёсць. Адзін замежны сябар расказаў пра новы стыль, які пакуль больш папулярны ў Скандынавіі, але хутка ім захварэе і ўся Еўропа. Называецца squee — гэта нешта сярэдняе паміж IDM, 8-бітнай музыкай, хард-корам. Я сам яшчэ не зусім зразумеў, што гэта...

Міла: Ці заўважыў у Еўропе якія цікавосткі ў афармленні вечарынаў? Калісьці на музычным фэсце ў Будапешце мяне ўразіла танц-пляцоўка Scilent Disco (“Ціхая дыскатэка”). Там усе танчылі ў радыё-навушніках.

I.F.U.: Ведаеш, гэта як раз з Англіі пайшло! Я пра гэта даведаўся, калі аднойчы пабачыў у парку чалавек 30 з радыёпрыёмнікамі — усе яны слухалі адную радыё-хвалю і такім чынам бавілі час.

Мы ў Мінску таксама рэалізавалі падобную ідэю. Радыёвечарыны. Ды-джэй граў жывы сэт на радыё, а ў нейкім месцы збіраліся да 30 аўто, настройваліся на гэтую хвалю, уключалі саунд-сістэмы, мігалкі і танчылі.

Міла: Калі ж такое было?

I.F.U.: Гады 3 таму. Але ўся гэтая тэма не развілася, бо ў нас з радыё праблемы. Няма такога, якое грала б нармалёвую сучасную танцавальную музыку.


I.F.U.: Наогул, афармленне вечарынаў цесна звязана з музычнымі стылямі. Можна прыгадаць 2002 год, калі быў папулярны электраклэш. Гэты стыль цікавы тым, што быў вельмі завязаны на модзе. Электраклэшам захаплялася шмат мадэльераў, таму і вопратка ў клабераў істотна змянілася. А яшчэ гурты кшталту Ficherspooner пачалі граць танцавальную музыку ў жывую.

Шкада, што ў Беларусі электраклэш не развіўся.

Але ладна электраклэш, ён ужо адыйшоў на другі план. Яго замяніў ню-рэйв. Гэты стыль з рэйвам не мае нічога агульнага, я б назваў яго індзі-дэнс — танцавальная гітарная музыка.

Гэты стыль вельмі папулярны цяпер у Еўропе, нават у Піцеры адчыняюць спецыяльныя ню-рэйв клубы… А ў нас такога стылю зноў няма!

Я ужо не аднойчы казаў нашым прамоўтарам рэтра-вечарын, што замест таго, каб граць абы што 90-х гадоў — Ace of Base, Head Away, Dr. Alban, — можна было ладзіць ню-рэйв вечарыны. Гэта тое ж рэтра, толькі нашмат цікавей, больш моднае і яскравае.



Міла: Адкуль ты бярэш інфармацыю пра электронную музыку?

I.F.U.: Я замаўляю ўсе галоўныя часопісы з Брытаніі — DJ Mag, Mix Mag, I-DJ. Вельмі цікавы часопіс Wire. Нядаўна з’явіўся новы М-8.

Ячшэ я люблю набываць часопісы ў Нямеччыне і Галандыі. Я іх мовы не ведаю, але хаця б гляжу фота, бачу знаёмыя імёны.

І Інтэрнэт, канешне. Люблю слухаць японскае радыё Samurai.fm, там вельмі шмат цікавай музыкі і інфармацыі.

Шчыльна сяджу на нашым беларускім форуме oxidiser.net і чытаю nightlab.by.

Міла: Цябе цікавіць, чым жыве свет апроч электроннай музыкі?

I.F.U.: Так, я часта захажу на сайт Бі-бі-сі. Трэба ж паглядзець, якое надвор’е ў Англіі і як згулялі футбольныя каманды! (смяецца)

Міла: Якім DJ-топам ды давяраеш?

I.F.U.: Ніякім не давяраю, я ж дыск-жакей, у мяне свой топ. За мінулы год з лепшых я б адзначыў John Digweed, Dubfire і Adam Beyer.

Але да ўсіх галасаванняў я стаўлюся лаяльна, і разумею, чаму такія вынікі, а не іншыя.

Міла: Патлумач тады, чаму ўвесь свет выбірае музыку ў стылі транс, а Беларусь два гады запар — DJ I.F.U.?

I.F.U.: Транс у нас ніколі асабліва не развіваўся. У нас ён з'явіўся толькі ў 2000-м, і тое, не з камерцыйнага боку, а з андэграўнднага — псіхадэлік транс.

У Беларусі больш любяць андэграўнд. Такая асаблівасць краіны. Тое, што я двойчы стаў лепшым дыджэем, гэта даказвае. Я граю не камерцыйную музыку, магу эксперыментаваць.

Калі паглядзець на 30 нашых лепшых ды-джэяў, то гэта драм-энд-басавыя, тэхна ды-джэі. Гэта клёва!

Міла: Краіна партызанаў...

I.F.U.: Так і ёсць. Памятаю, калі "Драм Экстазі" прыехалі выступаць у Маскву, ім прамоўтар сказаў:

"З Беларусі? Ды ў вас там поўны андрэграўнд! Вам не ў Маскву трэба ездзіць, а ў Берлін, Амстэрдам — там андэграўнд любяць. А ў нас тут папса!"

Міла: Што чакаеш ад cёлетняга галасавання BEST DJ?

I.F.U.: Чакаю, што не стану лепшым ды-джэем! Гэта было б ужо смешна і няправільна. Хочацца, каб маладое пакаленне вылазіла ў першыя шэрагі.