Троіца сыграла вялікі юбілейны канцэрт і прэзентавала кнігу Івана Кірчука

Троіца адсвяткавала ў КЗ “Мінск” свой 10-гадовы юбілей і адзначыла выхад кнігі лідэра калектыву Івана Кірчука “Аўтабаны і менестрэлі”.

Да кожнага канцэрту ў Мінску Троціа рыхтуецца з асаблівай руплівасцю, таму што менавіта дома ёсць магчымасць прынесці на сцэну вялікую колькасць інструментаў, каб паказаць ўсю магутнасць, усе інтанацыі беларускага фальклору.

Зала ўся запоўнілася людзьмі, канцэрт пачаўся, Іван Кірчук традыцыйна займаў цэнтральнае месца на ўзвышшы і варажыў разам з Юрам Дзмітрыевым і Юрам Паўлоўскім на працягу дзвюх гадзін.

Традыцыйна, Кірчук спявае па 2-3 песні запар, аб’ядноўваючы іх адной тэмай. Так і гэты канцэрт пачаўся з трыпціху, дзе песні далікатна і ледзь заўважна пераходзілі з адной ў другую.

 

Напрыклад, Іван Кірчук распавёў, што песня “Русалкі ” з русальнага абраду, пелася для таго, каб дамовіцца з русалкамі пра ахову: “ Русалкі зберагалі жыта і там, дзе яны бегалі, там трава расла ў стаі зялёная. А яшчэ яны прасілі адзенне, а яшчэ яны прасілі вады, каб душа ачысцілася”.

Натуральна, што пасля “ачышчэння душы” прыйшла тэма кахання (“Вуціца”, “Чатыры кумы”). Пазней былі галашэнні, якія “цяпер на вяселлі не спяваюць”, як кажа Кірчук, бо “маладыя задаволеныя. Бацькі ўжо і хату падаравалі і машыну. А раней было ўсё больш складана для нашых маладых, бо ў старадаўнім вяселлі бывала, што нявеста з’язджала назаўсёды са сваёй хаты“ (“Плыве шчука”, “Ой, бору мой”).

Некаторыя песні, выкананыя на канцэрце, немагчыма было сыграць акурат так, якімі яны увайшлі ў альбом. Так канцэртны варыянт песні “Плыве шчука” гучаў больш драматычна, з палегчанай аранжыроўкай,больш агрэсіўна, з “металічным” гукам, ад чаго кранальная гісторія пра сіротку, якая просіць сілы прыроды абудзіць яе мамачку, падняць яе з-пад зямлі, каб пабыць побач хаця б  на вяселлі, ператварылася ў вялізную, аголеную і пульсуючую, як нерв, інтымную драму.

Пад час канцэрту, Іван Кірчук узгадваў людзей, якія дапамагалі яму ў працы, дзякаваў ім:

“Песню “плыве шчука, плыве рыба” я запісаў у адной з першых экспедыцый на Любаншчыне, у 1983 годзе. Шмялёва Пелагея Міхайлаўна спявала мне з дзесяці ранку да часу ночы. Потым здзівіла мяне, сказаўшы, гэта не мае песні, гэта песні маёй маці. І я вось думаю, ці памятае хто з нас столькі песень ад сваёй маці?”

Як паведамляе Delfi.lt, інцыдэнт адбыўся 18 чэрвеня каля вёскі Піёркай. Трое грамадзян Беларусі 23, 24 і 28 гадоў, адмовіліся здацца літоўскім памежнікам і наладзілі з імі бойку. Для таго, каб зламіць супраціў беларусаў, супрацоўнікам літоўскай памежнай службы давялося ўжыць слёзацечны газ.

Аднак аднаму з парушальнікаў удалося ўцячы на тэрыторыю Беларусі, дзе ён неўзабаве быў затрыманы. Беларусаў падазраюць у кантрабандзе цыгарэтаў.